اي‌كيو در اصل پسر يك امپراتور بود كه در دورة حكومت شوگون‌ها كه حكومت را از دست امپراتورها خارج كردند، مادرش مجبور شد به همسري يك شوگون برود و براي همين او را به معبد فرستاد. اين كودك ناخواسته، اما در معبد وضع خيلي خوبي داشت. او به زودي پيشرفت كرد. يك نقاش، شاعر، خوشنويس و استاد ذن شد. و در ژاپن امروز او را به عنوان يك شخصيت پرتلاش و نماد خستگي‌ناپذيري و تلاش دوباره و دوباره و دوباره مي‌شناسند.
داستان زندگي اي‌كيو و افسانه‌هاي پيرامون او، يكي از داستان‌هاي مورد علاقة مردم ژاپن است و تا به حال يك سريال و دو كارتون از آن تهيه شده. معروف‌ترين اين كارتون‌ها، هماني است كه خود ما هم ديده‌ايم. «اي‌كيو سان، راهب كوچك» محصول توئي و تهيه شده در فاصله سال‌هاي 1975 تا 1982. دليل طولاني بودن زمان ساخت اين مجموعه هم مشخص است. تعداد قسمت‌هاي ساخته شده براي اين كارتون، ركورددار تعداد اپيزودهاي يك مجموعة كارتوني در دنيا است: 298 قسمت. اي‌كيو سان، استاد اعظم، سامورايي شين‌سه، سايو جان، يايويي و پدرش آقاي چيكي‌اويا و حاكم (كه در اصل ژاپني شوگون بوده) از همان قسمت اول مجموعه حضور داشتند و فقط شاگردهاي مدرسة آنكوكوچي تغيير مي‌كردند. فقط بخش كمي از معماهايي كه اي‌كيو سان در قسمت‌هاي مختلف اين كارتون حل مي‌كرد، متعلق به اي‌كيوي تاريخي هستند و سازندگان سريال، هر ايده‌اي را كه از هر فرهنگي پيدا كرده‌اند تبديل به كارتون و اپيزود جديدي از مجموعه كرده‌اند. حتي ايدة تقسيم ارث امام علي(ع) ما هم در اين سريال بود. شيوة تفكر كردن اي‌كيو سان در اين كارتون، كه بعدها بين بچه‌هاي ژاپني خيلي مورد تقليد قرار گرفت، تركيبي بود از حالت مجسمة بوداي متفكر (نحوة نشستن اي‌كيو در حال حل مسأله) و عادت بچگي‌هاي كارگردان (قسمت ماليدن دست خيس بر روي سر در ابتداي فكر كردن).

5 دقيقه بعد، برادرم چهارزانو زده بود و داشت تيريپ اي‌كيوساني فكر مي‌كرد. يادتان كه هست؟ انگشت‌هايش را خيس مي‌كرد و روي كلة كچلش دو تا دايرة كوچك با انگشتانش درست مي‌كرد و بعد در حالي كه چشمانش را بسته بود، صدايي مثل تق‌تق درمي‌آمد و آن فكرهاي رؤيايي به كله‌اش مي‌زد.
اي‌كيوسان يكي از شخصيت‌هايي بود كه بدجوري توي كلة تمام بچه‌هاي هم‌نسل ما فرو رفت. وقتي كه كل‌كل كارتون‌هاي قديمي پيش مي‌آيد امكان ندارد (واقعا امكان ندارد!) كسي را پيدا كنيد كه اي‌كيو را يادش نباشد، دليلش را نمي‌دانم، يك حدس‌هايي مي‌زنم اما فقط حدس است. مثلا شايد توي كلة همة ما كرده بودند كه علم خيلي بهتر از ثروت يا هر چيز كوفتي ديگري است! همه‌مان مي‌خواستيم آي‌‌كيويي در حد اي‌كيو داشته باشيم. وقتي كه خانم يايويي با بدجنسي فوق‌العاده‌اش آن معماهاي عجيب و غريب را براي اي‌كيو طرح مي‌كرد، همه‌مان خيالمان راحت بود كه يك عقل كل، اين معماها را مثل آب‌نبات حل مي‌كند، هيچ فشاري به مغزمان نمي‌آمد، چون اي‌كيو بود و او يك ناجي بود! شينسه را به خاطر بياوريد. آن سامورايي خوش قلب كه آي‌كيوي متوسطي داشت و كلا از درك چيزهاي سطح بالا عاجز بود. يادتان هست هر وقت اي‌كيو معمايي را حل مي‌كرد، مي‌پريد و بغلش مي‌كرد و با لحن جالبي مي‌گفت: «اي‌كي‌يو». همه‌‌مان انگار جاي شينسه بوديم، بچه‌‌‌‌‌هايي كه ضريب هوشي‌مان دست‌كم متوسط بود، اما فرق هوش بالا و پايين را درك مي‌كرديم و غصه مي‌خورديم! هيچ‌وقت هم دوست نداشتيم جاي شونن باشيم. شونن همان بچه راهب كله خربزه‌اي بود كه توي بچه‌هاي مدرسة «آنكوكوجي» احساس رئيس بودن مي‌كرد و از اين كه هيچ‌كس تحويلش نمي‌گرفت شاك زده بود. خب دليلش معلوم بود بزرگي به قد و وزن و ماهيچه نيست، آي‌كيو «شونن» در حد شلغم بود. حتي وقتي معماها حل مي‌شدند باز هم نمي‌فهميد. خب چه توقعي مي‌توان داشت؟ كداممان دوست داشتيم جاي ژنرال باشيم با آن كاخ رؤيايي (كه از روي كاخ واقعي در كيوتو الهام گرفته شده) و آن همه پول و زلم زيمبو؟ فقط او هم مثل ما مشكل داشت. آي‌كيوي او از اي‌كيو خيلي كمتر بود، خب پس اصلا حرفش را هم نزن. آي‌كيو خريدني نيست، هر چقدر هم كه پول داشته باشي (اين فاكتور به طرز آزاردهنده‌اي ارثي است، اين را بعدها فهميديم و كلي دپ زديم!) خنده‌‌‌هاي احمقانه‌اي كه ژنرال هنگام طرح معماهايش مي‌زد، هنوز وسط گوشمان زندة زنده است. كافي بود، اي‌كيو يك بار فقط به معماهاي بي سر و ته‌اش جواب ندهد، تا به ژنرال اين احساس خوشايند دست دهد كه خرده هوشي و سر سوزن ذوقي دارد، اما اي‌كيو چپ و راست مي‌گذاشت توي كاسه‌اش، يادتان هست؟
خب يادتان است كه استاد بزرگ يك بار دقيقا اول يكي از قسمت‌ها به اي‌كيو گفت: «هوش و پول و ماديات، هيچ فرقي با هم نمي‌كند! مهم تفكر است!» اي‌كيو دقيقا آخر همان قسمت در حالي كه به پاي استاد افتاده بود با گريه مي‌گفت: «استاد، دوست داشتم معمولي باشم! درست نمي‌‌توانم تفكر كنم، نمي‌توانم.» و استاد دستي به سرش كشيد و گفت: «تو هماني كه هستي، راضي باش و زندگي كن!» آن موقع هيچ چيز از آن حرف‌ها نفهميدم، اما مطمئنا استاد بزرگ اين حرف‌ها را به اي‌كيو نزده بود، به ما گفته بود تا غصة سطح هوشمان را نخوريم، راضي باشيم و تفكر كنيم. كاري كه از همه برمي‌آيد. راستي آن قسمت را يادتان هست كه شونن نشسته بود روي زمين و داشت تيريپ اي‌كيويي فكر مي‌كرد؟ يادتان هست به جاي صداي فكر كردن اي‌كيو، چه صداي مسخره‌اي روي تفكر شونن گذاشته بودند. اين دقيقا همان جاست، همان جاست، كه برادرم را هم شاكي كرد، اعصابش را خرد كرد و از اين كه موهاي بلند و لَخت و قشنگش را از ته زده بودند، باز هم ناراحت شد و گريه كرد. صداي مغز ما هيچ‌وقت شبيه اي‌كيو نشد، چون او افسانه بود. nنفر به جاي او (در پشت صحنه) فكر مي‌كردند و او فقط بيانش مي‌كرد، اين‌ها را نمي‌فهميدم و غصه مي‌خورديم، بچه بوديم!

يوممي گاجيما، جزيرهاي تحت سلطة «نورويي» بود، يك راسوي سفيد و بدجنس كه زندگي را به كام موشهاي جزيره، زهرمار كرده بود. نورويي معادل همان جادوگر بدطينتي بود كه دوروتي با سطل آب او را از بين برد. حالا گانبا ميبايست به دوروتي اداي دين ميكرد، بايد با شر ميجنگيد، شري كه برخلاف جادوگر بدطينت، سفيدرنگ بود. مترسك و آدم آهني، كلاغهاي قصر جادوگر را تار و مار كردند و شير، دوروتي را از مهلكة داخل قصر نجات داد. آنها مثل گانبا و هفت موش كوچولوي ديگر متحد شدند، سر راسوي سفيد همان بلايي آمد كه سطل آب بر سر جادوگر آورده بود. گانبا هم مثل «جادوگر شهر اُز» پر از پيام اخلاقي بود: اتحاد، بلوغ، دوستي و... در اين جور موارد، معمولا پاي اسم كليشهاي اوديسه و سفر كليشهاياش دوباره به وسط ميآيد، ولي فكر كنم حداقل براي فيلمبينها، جادوگر شهر اُز آنقدر قديمي و كلاسيك شده است كه در اين يك مورد بتوانيم بيخيال اوديسه شويم و با قطعيت بگويم كه سفر گانبا، شبيه سفر دوروتي «جادوگر شهر اُز» بود. كارگردان گانبا، يعني اوساما دزاكي، همان كسي است كه بعدها كارتون فوقالعادة «يونيكو» را ساخت. لقب هنري دزاكي، «ماكورا ساكي» است و توي ژاپن بهاش ميگويند «خداي انيميشنهاي مانگو.» گانبا، ممول و كماندار نوجوان جز همين انيميشنهاي مانگو است. فرق اصلي كارهاي دزاكي با بقية انيماتورهاي ژاپني در استفادة زياد او از تكنيكهاي پردة چند تكه (Split Screen)، ثابت كردن يكدفعهاي تصوير (Free-Zframe) و Strack Lighting است. البته اين تكنيكها ربطي به انيميشنهاي مانگو ندارد. انيميشنهاي مانگو به لحاظ تصويري، يك سري مشخصة بارز دارند: چشمهاي بزرگ، بينيهاي ريز و موهاي بلند و تيزتيزي كه روي صورت ميريزد.كاوه مظاهري

.... خرسي كه وقتي عسل مي‌خورد اين هوا بازو در مي‌آورد و زورش به همه چي مي‌رسيد! همين الان هم كه راجع به آن فكر مي‌كنيم بيشترمان عين چي حال مي‌كنيم! بر و بچ همگي جمع بودند، از شلمان و جامپي كوچولو گرفته تا مادربزرگ و اژدها و گرگ و كراسوس (كه فقط در يك قسمت در آن چيزي كه ما ديديم ظاهر شد!). شخصيت بامزي (در زبان اسكانديناوي به معني خرس اسباب بازي است) سال1966 توسط يك آدم فوق‌العاده خوشحال(!) سوئدي به اسم رون اندرسون خلق شد. نسخه‌هاي ابتدايي كه از سال66 تا نزديكي‌هاي 70 پخش شدند، سياه و سفيد بودند و توي آن‌ها بامزي ني‌ني بود! از سال72 دوباره سريال بامزي توي تلويزيون سوئد پخش شد اين همان چيزي بود كه ما هم ديديم، بامزي بزرگ‌تر شده بود، با كلي آدم (حيوان!) باحال تيريپ رفاقت چيده بود، مثل جامپي كوچولو با آن تلسكوپش كه توي خانه‌اش نصب كرده بود و خلق و خوي عجولش، و شاهكارترين شخصيت كارتون شلمان (با اسم اصلي Scalman)، همان لاك‌پشت فوق مشنگ و اهل علم و معرفتمان كه روزي شونصد تا اختراع از خودش در مي‌كرد. از صندلي دروازه‌باني و سوت سوتك قطار تا چكش موفقيت (براي آن بازي عجيب و غريب كه با چكش و توپ بازي مي‌كردند) و سفينة فضايي و ماشين زمان! (كه البته اين دوتاي آخري عمرا به‌مان نشان ندادند، گويا شلمان در اواخر عمر گهربارش! اين دو تا اختراع سوپر خفن را ثبت و به جهانيان ارائه داده است!)
شلمان آن‌قدر خوب بود و آن‌قدر شخصيتش جزئيات داشت كه بعيد مي‌دانم كسي از بر و بچ هم سن و سال ما آن قيافة بي‌خيال سبز و آن حرف‌هاي عجيب و كنفسيوسي‌اش يادش برود! حرف‌هايي مثل: «من فقط به چيزي اعتقاد دارم كه مي‌دانم!» يادتان كه هست، وقتي ساعت شلمان زنگ مي‌خورد يا درجا (واقعا درجا!) مي‌خوابيد يا يكهو غذا مي‌خورد، غير از اين هم سرش توي كتاب بود و يا نهايتا براي تفريح، با خودش شطرنج بازي مي‌كرد! اگر يادتان هم باشد اصلا حرف توي دهانش نمي‌ماند، يك شخصيت خشك و خط‌كشي شده و فوق‌العاده بامزه كه هجويه‌اي از اخلاق خود سوئدي‌ها بود!
داستان‌هاي فوق‌العاده بامزه و بچه‌گانه كه به طرز عجيب و غريبي روان بچه‌ها را شاد مي‌كرد(!) و همچنين نوع نگاه شاد و شنگول تمام شخصيت‌ها به زندگي (بدون كوچك‌ترين دپ‌زني‌اي) و همين‌طور دوبلة فوق‌العادة كار به مديريت دوبلاژ ژاله علو و صداي جادويي شمسي فضل الهي به‌جاي راوي ماجرا، باعث شده بود كه بامزي را همه بپذيريم و عمرا هيچ‌كداممان يادمان نرود! بامزي در خود سوئد فوق‌العاده محبوب است طوري كه از شخصيت‌هاي كارتون در كتاب‌هاي درسيشان هم استفاده كرده‌اند. بامزي تا همين الان هم در تلويزيون سوئد و خيلي از كشورهاي ديگر پخش مي‌شود، الان او بزرگ شده و ازدواج هم كرده است و چهار تا بچه دارد كه «بامبي» از همه بيشتر به پدرش رفته است. اولد اندرسون پسر رون اندرسون هم قول داده تا سال2008 يك فيلم سينمايي خفن از بامزي روي پرده‌ها بيايد،هنوز هم پايه‌ايم كه بنشينيم و همه‌اش بامزي ببينيم. دنيايي كه در آن آدم بده (گرگ) در همة قسمت‌ها بلا استثنا از كار بدش پشيمان مي‌شد و با بقيه بر و بچ رفيق مي‌ماند! و قصه‌اي كه كل كل كارتون‌هاي شبكه يك را زد! دمت گرم شبكة2، دمت گرم بامزي!

اولين سري تلويزيوني اين کارتون ساده و دلنشين، سال 1974 و براساس قصه‌هايي از ادوارد مک‌لاخن (Edward McLachlan)، در دوازده اپيزود 5 دقيقه‌اي، توسط فيلم فير لندن و براي بي‌بي‌سي تهيه شد و «ايور وود» مشهور (کارگردان انيميشن‌‌هايي مثل پت پستچي) آن را کارگرداني کرد. نسخة اصلي کارتون با گويندگي يک نريتور است به نام برنارد کريبينز که با صدايش تيپ‌هاي مختلف مي‌گيرد؛ نکته‌اي که در نسخة دوبلة فارسي هم به درستي رعايت شده و صداي نوستالژيک غلامعلي افشاريه اين نقش را برعهده گرفته است. با يادآوري خلاصه قصه‌هاي ساده اما پررمز و راز و سرشار از تخيل‌هاي نابِ کودکانة اين کارتون انگليسي (و مقايسة آن با فضايي که شعرهاي سيد برت در آلبوم « ني‌زن در آستانة سپيده‌دم» به وجود آورده!) نياز به پرحرفي نيست. فقط حيف که نمي‌شد صداي گرم غلامعلي افشاريه را به کاغذ سنجاق کرد.
٭ نام آخرين آلبومي که سيد برت همراه پينک فلويد بود.

خلاصه داستان‌هاي پنج اپيزود انتخابي
ترجمه: نگين غضنفري
سايمون و صبح زود (Simon and the Early Morning) :
سايمون صبح زود از خواب پا مي‌شه، از خونه مي‌ره بيرون و توي پياده‌رو قدم مي‌زنه. کنارِ حصارِ نزديک خونه، معلم سرزمين نقاشي‌ها رو مي‌بينه که ناراحته و مي‌گه هيچ‌کدوم از شاگردهاش سر کلاس نيومدن و خواب موندن. سايمون قبول مي‌کنه که بياد و يه راه‌حلي پيدا بکنه. سايمون از بالاي حصار، سرزمين رو نگاه مي‌کنه و مي‌بينه که تمام مردم سرزمين، حيوانات و حتي خورشيد سرزمين هنوز بيدار نشدن. فورا ايده‌اي به ذهنش مي‌رسه. اون شب توي خونه و روي تخته سياه شگفت‌انگيزش يک خروس مي‌کشه. اما مشکل خواب موندن افراد سرزمين فقط براي يک روز حل مي‌شه، چون از روزهاي بعد، صداي خروس هم مي‌گيره! سايمون اين‌دفعه يه ساعت بزرگ روي تخته سياهش مي‌کشه تا از فردا صبح، مردم سرزمين نقاشي‌ها ساعت 7:30 از خواب بيدار بشن.

سايمون و شواليه :( Simon and the Knight )
سايمون توي خونه نشسته و دربارة شواليه‌هاي دوران قديم مي‌خونه و بعد تصميم مي‌گيره شواليه‌اي روي تخته سياهش بکشه. روز بعد هنري (اولين و بهترين دوست سايمون در سرزمين نقاشي‌ها) رو مي‌بينه. هنري به سايمون مي‌گه که در سرزمين نقاشي‌ها اتفاق جالبي افتاده. سايمون به سرزمين مي‌ره و مي‌بينه که شواليه‌اي مي‌خواد مردم ‌رو از حملة يک اژدها نجات بده. آخه شواليه فکر مي‌کرد که قطار سرزمين نقاشي‌ها اژدهاست و بايد مردم ‌رو از خطر دور نگه داره!

سايمون و رنگين‌کمان :( Simon and the Rainbow )
سايمون فورا به سرزمين نقاشي‌ها مي‌ره تا يک چيزي رو بين ابر و خورشيد و توي آسمون بکشه. چون ابر مي‌خواست بباره و خورشيد هم مجبور بود تا هوا تاريک نشده توي آسمون سرزمين باقي بمونه. صداي بلند و وحشتناکي که رعد و برق ايجاد کرده بود، براي مردم سرزمين، عجيب بود و همه ترسيده بودن. بالاخره سايمون با موشک مخصوص سرزمين نقاشي‌ها به آسمون مي‌ره و يک رنگين‌کمان بين خورشيد و ابر مي‌کشه تا بارون بند بياد.

سايمون و دانه‌هاي سرخک :( Simon and the Measles )
سايمون سرخک گرفته بود و به‌خاطر اون توي رختخواب بود. اون که از اين مريضي کسل شده بود، تصميم گرفت روي تخته سياه شگفت‌انگيزش نقاشي بکشه. همون موقع، پسر همسايه به اتاق سايمون اومد و پرسيد که سرخک چه‌جور مريضي‌اي هست؟ سايمون که حال حرف زدن نداشت، اون رو روي تخته سياهش کشيد. روز بعد که سايمون به سرزمين نقاشي‌ها رفت، متوجه شد که تموم مردم سرزمين و حيوانات و پرنده‌ها و گل‌ها و حتي قطار و ساختمان‌هاي سرزمين، نقطه‌نقطه‌اي شدن. سايمون مي‌تونست نقطه‌ها رو يکي‌يکي پاک کنه اما مي‌خواست بفهمه که منبع اون‌ها کجاست. بالاخره فهميد که نقطه‌ها توي يه درخت ميوه مخفي شده بودن و با کمک افراد سرزمين، اون‌ها رو گرفت. سايمون با موشک سرزمين نقاشي‌ها، نقطه‌ها روبه سمت ماه فرستاد تا به ستاره‌هاي اطراف ماه تبديل بشن.

سايمون و کارآگاه :( Simon and the Detective )
هنوز سايمون نزديک حصار نشده بود که هنري از اون پرسيد آيا اخيرا ستاره‌اي يا سياره‌اي روي تخته سياه کشيده؟ چون يه چيز عجيب توي آسمون سرزمين ظاهر شده. هر دوي اون‌‌ها فورا با موشک سرزمين به سمت اون چيز عجيب چشمک‌زن حرکت مي‌کنن و توي اون سيارة ناشناخته يک صورت عجيب و غريب با يک ذره‌بين بزرگ مي‌بينن. سايمون يادش مي‌آد که اين همون کارآگاهيه که اخيرا کشيده. بعد هم تعداد زيادي اثر انگشت رو مي‌بينه که همين‌طور منتظر بودن روي چيزهاي مختلف قرار بگيرن و به وسيلة فردي که به اين کارها علاقه‌منده آزمايش بشن. سايمون گل‌ها و درخت‌هاي زيادي رو براي اون‌ها مي‌كشه و اثرهاي انگشت روي اون‌‌ها قرار مي‌گيرن و اين‌طوري کارآگاه هم مي‌تونه اون‌هارو آزمايش کنه. همه شاد مي‌شن و سايمون و هنري به خونه برمي‌‌گردن.

«بهترين داستان‌هاي دنيا»، يكي از بهترين كارتون‌هاي كودكي‌ام بود. آن موقع خيلي نخودي بودم! شايد هشت يا نه سال، اما آن‌قدر اين كارتون خوب بود و خوب اجرا شده بود، كه هنوز يك وجب هم از توي كله‌ام تكان نخورده است. واي شخصيت‌هاي شاهكارش را بگو!
حيوانات و يا آدم‌هايي كه همگي آن‌ها به يك چيز اشتراك داشتند، پاهاي بسيار كلفت و دستان زمخت! حتي خرگوش‌هاي كارتون هم عجيب و غريب بودند و سبيل‌هايشان انگار كه با ماژيك تخته وايت‌برد كشيده شده بود! فضاي كار هيچ رنگ خاصي نداشت، فقط در رنگ غالب: «سياه و قهوه‌اي»، ته دپرس! حيواناتي كه خورده مي‌شدند ديگر پس گرفته نمي‌شدند! يعني عين كارتون‌هاي بي‌مزة ديگر نمي‌شد شكم گرگه را پاره كرد و خرگوش‌ها را بيرون آورد و آن را دوباره دوخت! اين‌جا هر كس خورده مي‌شد، مي‌مرد! به همين راحتي، به همين خوشمزگي! كارتون كلا از لحاظ روان‌شناسي كودك، چيزي در حد صفر بود! تقريبا در هر قسمت يكي از اين قسمت‌هاي بامزه را شاهد بوديم، يا گرگه خرگوشه را مي‌خورد يا روباه، مرغ را، يا شير توي چاه مي‌افتاد! چيزهاي هراس‌آوري كه براي من فسقلي خيلي جذاب بود. بعدها وقتي علاقة شديد من به نوآرها (فيلم سياه) و فيلم‌هاي گنگستري تيره و تار را ديدم، دليل جذابيت آن كارتون برايم روشن شد. آقا! «بهترين داستان‌هاي دنيا» يك فيلم نوآر تمام عيار بود! آن قسمت را يادتان هست؟ قسمتي كه قرار شد همة حيوانات جنگل به شير باج بدهند.
خرگوش باج نداد. به شير گفت من دارم به حيواني قوي‌تر از تو باج مي‌دهم، شير عصباني شد و از خرگوش خواست او را پيش آن جانور مرموز ببرد، خرگوش شير را سر چاهي برد. شير عكس خودش را توي چاه ديد و براي خودش نعره كشيد و عصباني شد و پريد توي چاه. مي‌خواست دخل آن حيوان عوضي (خودش!) را بياورد، صداي آب آمد و شير مرد! يا آن قسمتي كه الاغِ يك نمك فروش براي اين‌كه بارش سبك‌تر شود، هيچ‌وقت از روي پل رد نمي‌شد و از توي آب مي‌گذشت تا نمك‌ها حل شود و بار او سبك‌تر، ولي يك بار نمك فروش براي تنبيه كردن الاغ به جاي نمك، پنبه بارش كرد! الاغ پريد توي آب، بارش از قبل، ده‌ها برابر سنگين‌تر شد، نگاهي ملتمسانه به دوربين كرد و توي آب ماند و غرق شد! داستان‌هايي از اين‌ها دپرس‌تر سراغ داريد؟
بهترين داستان‌هاي دنيا مثل شكلاتي بود كه تلخي‌اش را هم داشت و اصلا همين تلخي به‌جايش بود كه توي كله‌ام ماندگارش كرده. كارتون‌هاي الان را ببينيد، همه اميدبخش و جينگيل مستان هستند. آيا بچه‌هاي الان اين چيزها را درك مي‌كنند؟
نوشته شده توسط: سعيد جعفريان

فایل زیر حاوی 44 عکس با کیفیت پایین از کارتون می باشد به حجم تقریبی 950 کیلوبایت:
http://www.up.saeedsun.com/uploads/1280683606.zip
راستی نوشته بالا کاری بود از پویا انیمیشن:
http://pooyan-animation.blogfa.com/post-35.aspx

اين پسربچهها اما اسم دارند: «آدمکهاي ماينتس» يا .Mainzelmann اين اسم (علاوه بر شباهتاش به معادل آلماني کلمۀ دورف يعني کوتولههاي افسانهاي که در «ارباب حلقهها» و «سفيدبرفي» هم ديديمشان) از محل ساخت کارتون آمده است: شهر ماينتس که محل استقرار شبکۀ ZDF آلمان است. مديران ZDF براي اين ساخت کارتون را توي دستور کار گذاشتند که فکر ميکردند تماشاي پشت سر هم تعداد زيادي آگهي، هم بيننده را خسته ميکند و هم سفارشدهنده از صرافت آگهي دادن ميافتد. آنها سال 1964، براي تست ايدهشان دست به يک آزمايش بزرگ زدند. براي دو گروه بزرگ بيننده، چند آگهي مثل هم پخش کردند با اين فرق که براي يک گروه، بين آگهيها تکهتکه کارتون هم نشان ميدادند. نتيجه هماني بود که فکر ميکنيم. و اينجوري بود که آدمکهاي ماينتس متولد شدند. سال 1964، اين آدمکها سه تا بودند. سياه و سفيد و تقريبا شبيه همديگر. دِت (که عينکي بود)، آنتون و کُني، از سال 1967 رنگي شدند. آنها هر سال تقريبا 5 ميليون ميانپردة چند ثانيهاي بازي ميکردند. تا سال 1990 که 63 درصد بينندگان ZDF در يک نظرسنجي ديگر گفتند اصلا حاضر نيستند بدون آنها آگهيها را نگاه بکنند. سه تا آدمک بعدي هم اضافه شدند. نسل دوميها خصوصيت متمايزتري داشتند: بِرتي که کلاه به سرش داشت تنبل و خجالتي بود، اِدي کاکل قرمز، شيطان و کنجکاو بود و فريتس ورزشکار. سال 2003 باز هم يک نظرسنجي ديگر انجام شد و اينبار کلاههاي کوتولهها را برداشتند و به جايش، چيزهاي امروزيتري مثل موبايل و لپتاپ دادند دست کوتولههاي ماينتس تا آنها هم وارد عصر مدرنيته بشوند. در نظرسنجيهاي بعدي اين قدر استقبال زياد بود که آدمکها به جاي ميانپرده شدند سريال و همين حالا سريالشان دارد از ZDF پخش ميشود. شوخيها و ماجراهاي آدمکهاي ماينتس خيلي ساده بود. (و بخشي از جذابيتشان هم از همين سادگي و سرراستي ميآمد.) در يک فضاي کاملا ساده و بدون اشياي اضافي ظاهر ميشدند و با کارهايي ساده، مثل رنگ کردن چشمي دوربين کسي که از آن نگاه ميکند يا گذاشتن تخممرغ درکلاه ديگري يا بادکنک وصل کردن به وزنههاي هالتر يا چيزهاي ديگري شبيه به اين، خنده را روي لب ما ميآوردند. رمز موفقيت اين وروجکها، اجراي طبيعي و ماهرانۀ همين ايدههاي ساده بود. اجرايي که 40 سال است دارد مردم دنيا را سرگرم ميکند. آنها کارشان را خوب بلدند..
نوشته:احسان رضايي

معلوم تفریح دیشب خیلی به موقع بوده.....شارز شدی که تند تند مطلب میزاری